Esta ponte visitei en Compostela a exposición de Sebastiao Salgado, na Fundación Caixa Galicia, que estará ata o dous de decembro, aconsello a calquera persoa que teña a oportunidade a visite. É estremecedora, un arrepío recorre o teu corpo o vela e algunha que outra bágoa... Préguntome de qué pasta estará feito este fotógrafo excepcional para continuar despois de décadas obtendo imaxes tan duras e sensibles o mesmo tempo, e el segue a manter o seu espírito....un home difícil de derrotar, que sigue transmitindo a realidade dun continente afastado e maltratado , cheo de guerras , fame e plagas...Europa dividiuno e saqueouno e ao marchar deixou unha poboación sen medios,onde os seus propios gobernos aprovéitanse da situación de tantas persoas, onde o deserto cada dia exténdese mais provocando deshidratacion e desnutrición en poboacións enteiras.....un lugar hostil onde Salgado é capaz de atopar un pouco de esperanza, mais alá das persoas que se confunden co propio pó do deserto.Plasma imaxes que son tamén motivo de orgullo, de animais salvaxes, de plantas ancestrais e comunidades humanas que ainda viven noutra época, un continente cheo de desertos habitados por unha biodiversidade insospeitable, de tradicións; unha búsqueda da natureza no seu estado mais puro.
A foto que aquí deixo foi unha das que mais me impactou: a busca dun lugar onde non morrer de malnutricion e deshidratación debido á desertización.
Unha mirada ó ceo, un amencer, unha pequena esperanza dentro deste rebumbio, nesta negritude....Un soño e un espertar, un caerse e voltarse a levantar.....as veces pisando areas movedizas as veces tocando as nubes....convivindo coas contradiccións e aprendendo delas.Esvarando pola espiral dos sentidos e da percepción....Cada quen que saque as súas propias conclusións!!!
