jueves, 18 de diciembre de 2008

CARACHATARRA


Creo que en el futuro,
el mundo será chatarra:
comida chatarra,
libros chatarra,
agua chatarra
árboles chatarra,
política chatarra...
vida chatarra.
Cobrará vida propia
y tendremos niños chatarra.
Míralo qué simpático!

CHILI - PU

miércoles, 17 de diciembre de 2008

REMATA O OUTONO......











El rey con su corona de oro.
En otoño
el yinco bilowa.

II
Niño abandonado.
A sus pies
remolino de hojas secas.

III
El niño duerme.
Brillante en el cielo
Sirio vigila.

IV
La niña juega el aserrín
el perro roe un hueso.
Seguimos camino en silencio.

V
Amanece en la ciudad
primeras luces.
En nuestro cuarto todavía no.

VI
El árbol canta
la madera gime
un pájaro huye.

VII
Un pájaro canta
la madera gime
el árbol duerme.

VIII
En tierras lejanas
el recuerdo de la propia
amanece anclado a mis ojos.

IX
La fragancia de tu cuerpo es la canela.
Te llevo conmigo
en una simple corteza olorosa.

X
Bajo el puente
la lluvia
desborda silencio.

XI
Un hombre
la noche
dos sombras.

XII
Anochece en luna llena.
De pronto la brisa.
¿Es eso la felicidad?

XIII
Las campanas de néctar
repican
llamando al colibrí.

XIV
Sobre un bote la puesta de sol.
Escondida en un rayo
la luz de dos cuerpos.

XV
Sobre el colchón de hojas secas
tu piel confunde al otoño
y a la muerte.

XVI
La cebolla frita a cuadritos
mata apenas
el hambre del niño.

XVII
Llueve.
En el jardín
la niña y la rana se descubren.

XVIII
Por el borde de tu boca
derramo
palabras silentes.

XIX
Amanecer en tierras lejanas.
Lo recuerda el canto
de un pájaro desconocido.

XX
El olor de la tierra después de la lluvia
despierta la curiosidad de las ardillas
y la mía.

XXI
Noche bajo el puente
sorprendida por un ganso.
Rayo de sol.

XXII
Colores de otoño.
¿Los verán tus ojos
como los ven los míos?

XXIII
En la claridad de la mañana
caen los primeros sonidos
y tu sombra se enciende a mi lado.

XXIV
El árbol rojo de la esquina
es el único que se resiste
a la llegada del invierno.

XXV
Cae la última hoja de otoño.
Caen tus yemas
descubriendo el invierno.

Nicole Lafourcade
Las cuatro estaciones

viernes, 31 de octubre de 2008

ALZHEIMER







Este es un proyecto que se me ha quedado en el tintero desde hace unos meses. Yo misma decidí emprender este trabajo, dándole forma de reportaje; lo que desconocía realmente eran los obstáculos con los que me iba a encontrar, contra lo que tendría que luchar y cuan cuesta arriba se me haría. Supongo que es complicado separar trabajo de sentimientos cuando es tua abuela la protagonista de esta historia, triste, pero tierna.Verme implicada en esto me impide trabajar "libremente" debido a esa carga sentimental tan grande, y se hace duro. Me gustaría enfrentarme a esta enfermedad que se halla un poco en el olvido, y nunca mejor dicho. Hablar de la pérdida de memoria y la cantidad de cosas que eso conlleva, como la autoinsuficiencia. Yo he estado viviendo muy de cerca la enfermedad, por eso me gustaría también hacerle un homenaje a esta persona que es muy importante para mi, y a pesar de que no sabe ni quien es ella, los que estamos aquí sí lo sabemos y podemos transmitirle, tan sólo, única y exclusivamente, un poco de amor. Porque estas personas es lo que perciben: el tacto. .
Mencionar tamién que he tenido que luchar mucho con la gente que cuida de ella en la residencia, que te miran con caras extrañas porque haces fotos de tu abuelita convaleciente, y que seguro que están pensando "¡vaya nieta!"
No sé muy bien como expresarlo. La gente te ve como una intrusa y hay que imponerse, con respeto, pero haciendo valer un poco lo que haces, lo cual a mi me cuesta un mundo.
Es un tema delicado, pero importante, tremendamente importante, al menos para mi, por ello no quiero que se quede tan sólo en estas imágenes. Me gustaría armarme de nuevo de valor y acabar lo que un buen día comencé. Porque es una buena causa.

En memoria de mi abuela Carmiña.

miércoles, 29 de octubre de 2008

RABIA

Moita rabia. Cando semella que un cúmulo circunstancias rebélanse contra unha mesma, e que todas as posibilidades alíanse para que o que desexas con ilusión, salga mal. ou fatal, ou simplemente non salga. As veces dáseme por pensar que son gafe, porque esta non é a primeira vez que me acontece algo así, e non será a derradeira, douno por feito.
O caso é que perdín a oportunidade bastante única de ver as exposicións de Eugene Smith e Basilisco, e todo por unha serie de acontecementos bastante curiosos e que non vou porme a detallar. E párome a reflexionar, canto de culpabilidade sinto en poder ter remediado estas cousas, ou que realmente son coincidencias. A verdade é que non sei que é o que debo creer, mais esta sensación noxenta, e de mágoa non ma vai quitar ninguén polo de agora.

lunes, 27 de octubre de 2008

Soidades acompañadas, compaña de soidades.




Convivimmos, merodeamos por un lugar recóndito chamado fogar. E atopamos desolación nesa soidade que nos acompaña, ainda que a presencia doutros seres habite baixo o mesmo teito, para unha mesma moitas veces son coma verdadeiros descoñecidos, alleos. O baleiro que enche todo de escuridade, que deixa o seu paso a presencia dalguén que semella un espectro. O baleiro que describe esta compaña de soidades.

viernes, 24 de octubre de 2008

Fotos con máis sentidos ca vista



Cos ollos pechados, e sen facer trampa, saen fotos ben curiosas, O caso é que, mais que sexan "bonitas" ou "feas", o importante é a experiencia. Non ter esas esixencias para contigo mesma, implica mais liberdade de actuación, xa que non estamos expostos a ningún xuizo, tanto propio como alleo. E así comeza a acción, de ver sen mirar, palpando, cheirando, escoitando...mergullándote nos mundos das sensacións e deixando dun lado as ideas preconcebidas, detémonos mais en detalles que escorregan da nosa vista.

Festival de Cine Internacional de Ourense (OUFF)











Pasaron xa uns días desde o destival, que este ano brindaba pola diversidade, e agora que rematou todo o extrés latente, non sei se me sinto aliviada ou dame un bocadiño de mágoa.
Ante todo, foi unha boa experiencia ter vía libre para andar ó meu aire e poder achegarme as entrañas do evento. Realmente se non fose polo tempo, que, irónicamente, roboume o traballo na propia organización, tería sacado moito máis partido a toda esta oportunidade fotográfica que se nos brindou.
Decanteime por visións variadas do festival, retratos dos participantes, do xurado etc, imaxes das insatalacións, e tamén unha visión menos formal e mais subxetiva...
Quería dar mención, por último, da foto que encabeza esta entrada, e non é a primeira por casualidade. Quero enfatizar, que a pesar de non falar o galego habitualmente, apoio que o audiovisual galego teña unha porta aberta para esta lingua, e por este motivo quero darlle cabida.

martes, 7 de octubre de 2008

Volver a Empezar

Es complicado volver a empezar y a tropezar con los obstáculos que yo misma me pongo, una y otra vez, tropiezo, me caigo y me levanto...y voy construyendo un mundo que ni yo conozco muy bien ,pero que poco a poco va tomando su forma, hasta que se vuelve a caer y hay que construir de nuevo con bases más sólidas. Supongo que es extraño, pero ayuda, a mejorarse a una misma.Intento buscar sentido y porqués a aquello que hago, razones lógicas y tangibles...pero no siempre es tan sencillo, tan banal como para quedarse ahí. Supongo que la verdadera razón de ser de todo esto que hago subyace en las vísceras, y de algún modo he decidido darle nombre y apellidos, darle una opción para rebelarse y contar aquello que, me guste o no, forma parte del mundo que me rodea y me envuelve, que me permite ser partícipe de él y robar imágenes que me presta la "realidad" para hacerlas mias y compartirlas.
Sigo en el intento de poder expresar con coherencia conceptos que hay dentro de mi y que de ninguna otra forma sé hacerlo más que observando el exterior para poder entender mi interior.
Quizás por eso a veces me cuesta ver más allá, ir más lejos, donde mis propios límites no sirvieran de barrera y pudiese mirar con más claridad.

miércoles, 3 de septiembre de 2008

VERANO


Pasar tardes enteras esperando a que llegue la hora de la cena. Leer, ver pelis, escuchar música y dejar volar la mente por cuántos viajes, cuántas cosas quedan por compartir. Sentir que se abre la puerta y apareces. Reimos juntas. Bebemos cerveza. Hablamos hablamos hablamos. Nuevos proyectos e ilusiones, nuevos horizontes, a tu lado. Sueños que quedan por cumplir: el carnet de conducir, la furgoneta y el mundo entero a nuestros pies. Mis malos humores matutinos, y tu café humeante. Ese olor..... Esos calores vespertinos, el cartojal de tu hermano, la Penide, Kapuscinski y Galeano, El Clan del Oso Cavernario....
Despertar y sentirte, sin, tan siquiera, abrir los ojos. Cosquillas y sonrisas cómplices. A tu lado.

VUDÚ


As veces din que se pode calmar un pouco o espírito facendo meditación trascendental, pero tamén hai moitras outras terapias pra descargar adrenalina. Un xeito habitual en moita xente e descargar o seu mal karma nos demáis, por eso se fai acopio doutros artiluxios que non están na lista do psiquiatra, nen falta que fai. Pequenas bonecas de trapo pódense convertir na súa seguinte víctima.

martes, 2 de septiembre de 2008

SILENCIOS


Longas pausas e
silencios,
o devir e o tempo.
Contratempos, baleiros, recheos.
Amalgamas, desperdicios,
lugares do non retorno.
Construccións lixeiras,
espidas de alma e desazóns.

miércoles, 18 de junio de 2008

LA BELLEZA DE LO COTIDIANO






Pretendo mostrar aquí y transportar a través de mis imágenes ese universo de la belleza escondida en nuestro quehacer diario, belleza que cobra sentido gracias a la luz que envuelve cada espacio y objeto, otorgándoles un nuevo valor y trascendencia.

Son fragmentos de mi hogar, que intento mostrar desde la sencillez de su belleza, sin artificios. Hasta cuando un reflejo es complejo, su belleza se nos presenta como una verdad inexorable, afianzada por la luz.

Belleza escondida siempre tras la apariencia de lo cotidiano, de aquello que, con fuerza de convivencia, siempre resulta normal; y una vez que se ha ido, descubrimos, que marcaba la medida de lo trascendental en nuestras existencias, que la vida está hecha a veces de cosas demasiado pequeñas, y el ojo y el alma deben entrenarse para aprenderla.

Lugares y objetos a los que correspondemos no nos abandonan nunca, continúan viviendo junto a nosotros siempre, expuestos a la caprichosa voluntad de nuestra memoria, y que aquí pretendo postergar para siempre.

“Hemos comprendido de una manera u otra que la belleza, más que un lujo, es algo que puede nutrir y ayudar a descubrir el sentido en un mundo que a menudo parece no tener alguno”

viernes, 13 de junio de 2008

...MAL NÚMERO SE NON CRECE...



..... sempre seguirá habitando nas nosas lembranzas .....
Unha bágoa por ti.