jueves, 18 de diciembre de 2008

CARACHATARRA


Creo que en el futuro,
el mundo será chatarra:
comida chatarra,
libros chatarra,
agua chatarra
árboles chatarra,
política chatarra...
vida chatarra.
Cobrará vida propia
y tendremos niños chatarra.
Míralo qué simpático!

CHILI - PU

miércoles, 17 de diciembre de 2008

REMATA O OUTONO......











El rey con su corona de oro.
En otoño
el yinco bilowa.

II
Niño abandonado.
A sus pies
remolino de hojas secas.

III
El niño duerme.
Brillante en el cielo
Sirio vigila.

IV
La niña juega el aserrín
el perro roe un hueso.
Seguimos camino en silencio.

V
Amanece en la ciudad
primeras luces.
En nuestro cuarto todavía no.

VI
El árbol canta
la madera gime
un pájaro huye.

VII
Un pájaro canta
la madera gime
el árbol duerme.

VIII
En tierras lejanas
el recuerdo de la propia
amanece anclado a mis ojos.

IX
La fragancia de tu cuerpo es la canela.
Te llevo conmigo
en una simple corteza olorosa.

X
Bajo el puente
la lluvia
desborda silencio.

XI
Un hombre
la noche
dos sombras.

XII
Anochece en luna llena.
De pronto la brisa.
¿Es eso la felicidad?

XIII
Las campanas de néctar
repican
llamando al colibrí.

XIV
Sobre un bote la puesta de sol.
Escondida en un rayo
la luz de dos cuerpos.

XV
Sobre el colchón de hojas secas
tu piel confunde al otoño
y a la muerte.

XVI
La cebolla frita a cuadritos
mata apenas
el hambre del niño.

XVII
Llueve.
En el jardín
la niña y la rana se descubren.

XVIII
Por el borde de tu boca
derramo
palabras silentes.

XIX
Amanecer en tierras lejanas.
Lo recuerda el canto
de un pájaro desconocido.

XX
El olor de la tierra después de la lluvia
despierta la curiosidad de las ardillas
y la mía.

XXI
Noche bajo el puente
sorprendida por un ganso.
Rayo de sol.

XXII
Colores de otoño.
¿Los verán tus ojos
como los ven los míos?

XXIII
En la claridad de la mañana
caen los primeros sonidos
y tu sombra se enciende a mi lado.

XXIV
El árbol rojo de la esquina
es el único que se resiste
a la llegada del invierno.

XXV
Cae la última hoja de otoño.
Caen tus yemas
descubriendo el invierno.

Nicole Lafourcade
Las cuatro estaciones

viernes, 31 de octubre de 2008

ALZHEIMER







Este es un proyecto que se me ha quedado en el tintero desde hace unos meses. Yo misma decidí emprender este trabajo, dándole forma de reportaje; lo que desconocía realmente eran los obstáculos con los que me iba a encontrar, contra lo que tendría que luchar y cuan cuesta arriba se me haría. Supongo que es complicado separar trabajo de sentimientos cuando es tua abuela la protagonista de esta historia, triste, pero tierna.Verme implicada en esto me impide trabajar "libremente" debido a esa carga sentimental tan grande, y se hace duro. Me gustaría enfrentarme a esta enfermedad que se halla un poco en el olvido, y nunca mejor dicho. Hablar de la pérdida de memoria y la cantidad de cosas que eso conlleva, como la autoinsuficiencia. Yo he estado viviendo muy de cerca la enfermedad, por eso me gustaría también hacerle un homenaje a esta persona que es muy importante para mi, y a pesar de que no sabe ni quien es ella, los que estamos aquí sí lo sabemos y podemos transmitirle, tan sólo, única y exclusivamente, un poco de amor. Porque estas personas es lo que perciben: el tacto. .
Mencionar tamién que he tenido que luchar mucho con la gente que cuida de ella en la residencia, que te miran con caras extrañas porque haces fotos de tu abuelita convaleciente, y que seguro que están pensando "¡vaya nieta!"
No sé muy bien como expresarlo. La gente te ve como una intrusa y hay que imponerse, con respeto, pero haciendo valer un poco lo que haces, lo cual a mi me cuesta un mundo.
Es un tema delicado, pero importante, tremendamente importante, al menos para mi, por ello no quiero que se quede tan sólo en estas imágenes. Me gustaría armarme de nuevo de valor y acabar lo que un buen día comencé. Porque es una buena causa.

En memoria de mi abuela Carmiña.

miércoles, 29 de octubre de 2008

RABIA

Moita rabia. Cando semella que un cúmulo circunstancias rebélanse contra unha mesma, e que todas as posibilidades alíanse para que o que desexas con ilusión, salga mal. ou fatal, ou simplemente non salga. As veces dáseme por pensar que son gafe, porque esta non é a primeira vez que me acontece algo así, e non será a derradeira, douno por feito.
O caso é que perdín a oportunidade bastante única de ver as exposicións de Eugene Smith e Basilisco, e todo por unha serie de acontecementos bastante curiosos e que non vou porme a detallar. E párome a reflexionar, canto de culpabilidade sinto en poder ter remediado estas cousas, ou que realmente son coincidencias. A verdade é que non sei que é o que debo creer, mais esta sensación noxenta, e de mágoa non ma vai quitar ninguén polo de agora.

lunes, 27 de octubre de 2008

Soidades acompañadas, compaña de soidades.




Convivimmos, merodeamos por un lugar recóndito chamado fogar. E atopamos desolación nesa soidade que nos acompaña, ainda que a presencia doutros seres habite baixo o mesmo teito, para unha mesma moitas veces son coma verdadeiros descoñecidos, alleos. O baleiro que enche todo de escuridade, que deixa o seu paso a presencia dalguén que semella un espectro. O baleiro que describe esta compaña de soidades.